Bambi

Çocukluğumdan kalma bir ses kaydım var. 3 yaşımdan. Babamın teyp koleksiyonu vardı. İlahiler, sohbetler vesaire. Bilen bilir o teyplerin sonu her zaman full dolu olmaz, 1-2 dakikalık boş  alan kalır. Babam da benim, ailenin seslerini kaydederdi o son bir iki dakikalık zamana. Aslında onlarca vardı böyle ama şu an nerdeler kimse bilmiyor. Bir gün babam amcamla birlikte eve geldi. Amcamın elinde bir cd. Bizim de yeni cd çalarımız olmuş henüz. Sana dedi hediye aldım, amcam. Bambi filmi. Ne kadar mutlu olduğumu hatırlıyorum.Çok sonra öğrendim ki aslında babam almış, ama amcam bana hediyesiz geldiği için o almış gibi yapmışlar. Uzun süre yeni film alınmadı başka. Zaten daha sonra da büyümüştüm pek önemsemedim alındıysa da. Ama Bambi, bende öyle bir yeri vardı ki. Yüzlerce defa izlemiştim belki ve hala daha bütün repliklerini ezbere bilirim. Neyse işte, o ses kayıtlarının birinde babam sesimi ‘’aldırıyor’’ ben de Bambi’den replikler söylüyorum, taklit ediyorum. Annemle dövüşüyorum şakadan, gülüyorum. Kayıt ara ara kesiliyor, farklı bir kayda geçiyor. Tamamını tüketmek istememiş olsa gerek babam bir anda. En son ise bir ezan kaydım var.Yaklaş diyor, babam iyice. Başla!

Babam: Hadi oğlum!

(Ben büyük ihtimalle önce sen başla diye elimle işaret ediyorum)

-Hadi oğlum sen.

(Kıkırdıyorum, derin derin nefes alıyorum)

-Heyecanlanma oğlum, heyecanlanma.

-Iıhh.

-Allahü ekber  allaahüekberr! (son ber kısmında ben de giriyorum cesaret alıp)

- Evet devam et , devam et.

-Allahüekber allahüekber.

-Bir daha.

-Allahüekber allahüekber.

-Devam et.

(10 saniye geçiyor)

-E, devam et.

-Eşhedü enlee(nefes) ileeheill(nefes)allahh.

-Ee, biraz daha iyi oku. Eşhedü enle ilehe illallah!

-Allahıım

-Hıh,de de.

-Eşhedü enl(nefes) eileehe(nefes)illalaah.

-Heyecanlanma oğlum! Bir daha.

-Eşhedüü(nefes)ennemuha(nefes)mmederrasülü(nefes)llaah.

-E, hem okur hem de nefes alırsın ya.

-Eşhedü enne muhammederrasülüllaah!

-Benim yaptığım gibi, nefes alcam.

-Devam et, devam.

-Hayyealessalah.

-Uzat uzat, ezan uzatılır.

-Ben orasını nerden bilem.

-Ama bilmiyorum dediğini de aldı bak.

(Aralarda onar saniye bekleyişler)

- Hadi oğlum, bak kaset bitiyor!

 

Sonra bir anda bitiyor kaset gerçekten. Sesler kesiliyor. Her şey bitti. Ama o söz kaldı hiç silinmeyecek şekilde kulaklarımda. ‘’Hadi oğlum, bak kaset bitiyor!’’. Bir boka yaramadığımı düşününce özellikle de şu günlerde, bunu damarlarıma kadar hissediyorum. Kaset bitiyor, hayat geçiyor. Hem de gözümün önünde eriyor. Ve ben sadece izliyorum. İzlemeyi bırakıp siktiredebilsem vallahi yapıcam. Ama umursuyorum ve elimden hiçbir şey gelmiyor. Kim ne yazmışsa benim için, ‘’kaderimde’’ ne varsa oynamaya hazırlanıyorum, istemeye istemeye.

 

Birkaç gündür kafam hiç olmadığı kadar dolu ve aynı anda boş da. O kadar kötü ki. Yemek yiyorum, bir anda kitleniyorum. Kaşık ağzımda kalakalıyorum. 15 dakika sonra anca kendime geliyorum. Ve sorun da şu ki o 15 dakika boyunca ne düşündüm, yani benim ne derdim var diye bakınca, hiçbir cevabı yok. Acıtan kısmı o. 15 dakika sadece bomboş duruyorum hiçbir şey düşünmeden, şalteri indirmişçesine. Belki de bir problemdir bu ve kesin çok havalı bir ismi vardır. Yani dertliyim. Ama o kadar çok şey var ki kafamda. Üzüldüğümde, moralim bozulduğunda hangisi buna sebep oldu bilmiyorum. Uğraşmayı bıraktım. Sadece acı çekiyorum.