BoJack Horseman

 

Mahalle abisi gibi elinde tespih belinde emanet ‘’Selamun Aleyküm lan’’ diye giresim var içeri. Bu bir mecburiyet yazısı. Yani şu demek, eğer birkaç hafta daha yazı yazmazsam bir daha asla buraya uğramam. İçimden pek gelmiyor. Anlatmak istediğim tonlarca şey olmasına rağmen hiçbir şey de söyleyecek enerjim yok. Baştan uyarayım yani. Bu, boktan bir yazı olacak. Her neyse,önceden çok sevdiğim bir kız vardı. O tamamen bambaşka bir yazı, hatta yazılar konusu belki de. Çünkü ona olan aşkımı herhangi bir şekilde kelimelere dökebilir miyim dökersem de yeter mi bilmiyorum. Konumuz o değil. Kendisi insan oluş evrelerimin en önemli parçalarından biri. Zira belli bir dönem önceki kendimi insan olarak görmüyorum. Ve o halimdeki gibi olan hiçbir kimseyi hala insan olarak görmüyorum. Laf aramızda ‘’adam’’ etmişti beni. Henüz elimle bile yemek yemeyi beceremezken insan gibi, çatal bıçak kullanmayı falan öğretti bana. Çok iyi hatırlıyorum, tanışıklığımızın ilk evrelerinde onu dışarı davet etmek istiyorum. ‘’Çıkma’’ teklifi etmek istiyorum. Bu kalıbı gerçekten uzun yıllar ‘’dışarı çıkma’’ zannediyordum. Teklif edeceğim işte. Ama ne bir sosyal etkinlik bilirim ne de okul çağındaki çocuklar okul dışında nerede buluşur ondan haberdarım. Bir film çıktı o zaman. Ben o zamana kadar okul etkinliklerinde gitmişim sadece sinemaya o da 2 kez falan. O filmi herkes çok övüyordu ama benim sinemaya gidecek cesaretim yoktu. Ben avm de yürüyen merdiven görünce vay amına koyim teknolojiye bak diyordum o zaman. Neyse bir şekilde konuyu o filme getirdim, izledin mi falan gibisinden. İzlememiş ve gitmek çok istiyormuş. Bana filme beraber gidebileceğimize dair her türlü işareti verdi ve benden sormamı beklediği çok açıktı. Ama ben mal gibi soramadım. Şükür ki en son dayanamamış olacak beraber gitmek ister misin dedi. Gerçekten şu günlerde düşününce bana neden değer verdiğini dahi anlayamıyorum. Ben konuşmayı bile beceremezdim o ana dili gibi İngilizce konuşurken. Piyano çalar dans ederdi. Belki de piyanoya başlama sebebim budur, bilmiyorum. Sonuç olarak o medeniydi, ben ayıydım. İnsana evrilmemi sağlayan o değildi elbette kendimdim. Ama önemli noktalara parmağı değmiştir.

Hafta sonu buluştuk. Film bana sarılıp ağlaması için mükemmeldi. Ama o zamanlar duygu sahibi olan bendim ağlayıp ona sarılan kişi. Çok da gülmüştü. Neyse. Film çıkışı ansızın sebebi nerden çıktı bilmiyorum bir anda kaçmaya başladı benden. Dedim aha fark etti ayı olduğumu. Ama bana bakıp gülüyor beni çağırıyordu koşarken bir taraftan. Ücra bir mahalledeydik. Baktım ki evlerin ziline basıp kaçıyor. Eşşek kadar adamım o zaman ben yine çocuk değiliz. O kadar garipsemiştim ki o an. Çünkü o ana kadar neyden zevk alacağım her zaman başkaları tarafından çizilmişti. Hiç yanlış bir şey yapıp aynı zamanda da bundan zevk almamıştım. Kendimi eğlenceye bırakmam çok zordu. Ama en sonunda bıraktım dizginleri. O gün daha önemli bir sürü şey yaşanmıştı iyi kötü onunla birlikteyken. Ama günün sonunda tek bildiğim çok mutlu olduğum ve çok eğlendiğimdi.

Romantik komedi filmi gibi anlatmış olabilirim her şeyi. Ama gerçekten de öyleydi. Belki 6-7 saat birlikteydik ama bir kere bile saate bakmak aklımdan geçmemişti. Ondan sonra da zaten bu şekilde bir gün geçirdiğimi hatırlamam. Üzerinden belki 4-5 sene geçiyor şu olayın. Bir sonucu, ana fikri de yok. Neden anlattım onu da bilmiyorum. Böyle böyle wattpad yazarı gibi olacağım sonunda. Amacım aşk veya herhangi bir duyguyu anlatmak değil burada. Amacım hiçbir şey değil. Bilmiyorum.

Yavaş yavaş yazma moduna geçiyordum aslında ama fark ettim ki başlarsam yine 20 sayfa yazmadan bırakmayacağım. Bu da çok sıkıcı olacak, yarıda bırakırsam da çok saçma olacak. Şu an sadece saçmalıyorum. All and all guys kimseye aşık olmayın. Gerçekten iki dakika geçmişi, onu, hatırlamak bile şu an uykumu kaçırmaya yetti. Ben kahve yapıp Netflixten Bojack Horseman izleyip bu kapital düzene uymaya gidiyorum. Sakallarım beyazladı amına koyim şurda 1 yılda. Hadi eyvallah.