Saat yine bi' hayli geç. Köpekler havlıyor can havliyle, sanki daha önce hiç havlamamışlar gibi. Polisler geçiyor.
-Adın ne senin?
-Yemliha, efendim.
-Saat geç oldu, evine git Yemliha.
Polisler bana bakıyor. Ama köpekler kime havlıyor emin değilim.
Kendi sesimi bile tanıyamıyorum artık. Aynaya baktığımda kendimi görmeyi çoktan unuttum. Ben mi getirdim kendimi bu hale, yoksa en başından beri eseri bu muydu tanrının? Hiç kimseyi tanımamayı kabul ettim hayatımda. Peki ben de mi yabancı olacaktım öylesine kendime? Tek yapabildiğim; konuşmak, anlatmak derdimi deryalara, şarkı söylemek, inadına. Artık benim bile yabancı olduğum bu ses mi anlatacak beni, yabancılara? Bu ses mi haykıracak içimdeki bütün ateşi? Kırılmış gibiyim. Bin parçaya ayrılmış da hepsinde yeniden kırılmış gibiyim. Her bir zerresi ayrı ayrı mı benim, bütünü mü bu tuz buz olmuş enkazın?
Köpekler havlıyor can havliyle, sanki daha önce hiç havlamamışlar gibi. Polisler geçiyor. Saat bi' hayli geç. Polisler de söylüyor.
Saat geç oldu Yemliha, evine dön artık.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder