Zaman Algım Çöktü

 Bu cümleyi kuralı o kadar zaman oldu ki artık Tanrı gibi düşünmeyi de bıraktım. ''Çok yorgunum'' diye feryat ederdim eskiden. En azından bağıracak kadar sıhhatim varmış, bilemezdim. Bir karanlık, bir çelimsiz ufuk huzmesi, bir aks-i seda. Sesim gerçekten uzaktan mı yankıyor, yoksa kendi içerimde mi dolanıyor emin olamıyorum. Nankör olmayayım, nadir de olsa bazı sanrılar görüyorum. Ama bunların gerçek olduğuna kanacak kadar aptal değilim artık. Çünki inanırsam bir ümidin peşine dalıp sanrılar sancıya, sancılar kancık bir örümcek ağına dönüşüveriyor. Ne yazık ki ne beni yemeyi hayal eden bir örümcek var ne de beni o ağdan kurtaracak bir rüzgar. Çok yalnızım.

 Rüzgar demişken, bu sıralar biraz esiyor damları rutubet tutmuş eski barakam. Yıkılsın diye dua ediyorum esasında ama; başımı sokacak daha güzel bir yer de hayal edemiyorum. 

 Savaş çanları çalıyor dışarıda ama ben savaşmak değil, savaş şarkıları söylemek istiyorum. Zakkum dallarından flüt yapmak, ateş böceklerine destanlar yazmak istiyorum. Bilmiyorum. Yoruldum.